Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
Τα
όσα συμβαίνουν τελευταίως στον πλανήτη μας έρχονται να γενικεύσουν όσα μας
συμβαίνουν σε ατομικό, κοινωνικό, θρησκευτικό και πολιτικό πεδίο. Είναι
εντυπωσιακό που είτε από ιδεολογία, είτε από κολακεία προς τον ισχυρό, είτε από
υπολογισμό, υποστηρίζεται από ηγέτες κρατών και από δημοσιογραφούντες η έφοδος
ειδικών δυνάμεων των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα, η σύλληψη και η απαγωγή του Προέδρου
της χώρας και της συζύγου του και η μεταφορά τους σε φυλακές της Νέας Υόρκης
για να δικασθούν. Από άλλους, πιο πολιτικάντηδες, αποσιωπάται το γεγονός, ως μη
γενόμενο, ή προβαίνουν σε δηλώσεις κατά τη λογική της Πυθίας…
Είναι χαρακτηριστική η δήλωση του Άγγλου
πρωθυπουργού Κιρ Στάρμερ, πως «δεν θα χύσει ούτε ένα δάκρυ για τη σύλληψη του
Μαδούρο». Πρόκειται για μετάθεση του ζητήματος. Ο κάθε δημοκράτης πολίτης
ασφαλώς δεν θα χύσει δάκρυ για τον Μαδούρο. Αλλά θα χύσει δάκρυ αν ισχύει το
δίκαιο του ισχυροτέρου. Και το ερώτημά του είναι αυτό που έθεσε σε άρθρο του ο Jean-Eric Shooettl στην «Figaro»
(2/1/2026, σελ. 16) αν δηλαδή οι ΗΠΑ νομιμοποιούνται να παρεμβαίνουν σε άλλες
χώρες ως πλανητικοί σερίφηδες.
Ο Μαδούρο θα δικαστεί στις ΗΠΑ για
τρομοκρατική δράση σχετική με τα ναρκωτικά, συνωμοσία για εισαγωγή κοκαΐνης και
κατοχή πυροβόλων όπλων και συσκευών που προκαλούν μεγάλη καταστροφή. Η μία
εξήγηση για την απαγωγή είναι ότι ο
πρόεδρος της Βενεζουέλας ήταν επικεφαλής συμμορίας παραγωγής και εμπορίας
ναρκωτικών και πλούτιζε κάνοντας κακό στους πολίτες των ΗΠΑ. Το ερώτημα είναι
πλέον αν κάποιο κράτος, ισχυρό κατά τεκμήριο, έχει το δικαίωμα επέμβασης σε
άλλη χώρα, όταν θεωρεί ότι ενοχλείται από αυτήν. Άλλο ερώτημα είναι αν έχουμε
μπει σε μια εποχή όπου ανά πάσα στιγμή τα με μεγάλη στρατιωτική ισχύ κράτη μπορούν
να επιτίθενται εναντίον άλλων μικρότερης ισχύος ανεξάρτητων κρατών, για να
επιβάλουν τη θέλησή τους, με τη δικαιολογία της, κατά τη λογική τους, επιβολής
του Δικαίου....
Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου και περισσότερα, στο
https://platynews.gr
